De Nederlandse geboortezorg kampt structureel met capaciteitsproblemen. Dit leidt mede tot het (tijdelijk) sluiten van verloskundeafdelingen in ziekenhuizen. Vrouwen kunnen daardoor niet altijd in hun eigen regio bevallen en reistijden nemen toe. Dit beïnvloedt de toegankelijkheid en veiligheid van de zorg, cliëntervaringen en werktevredenheid van verloskundigen.

In 2016 is in Nederland de Zorgstandaard Integrale Geboortezorg (ZIG) vastgesteld met als doel het verbeteren van de kwaliteit van de geboortezorg. De implementatie van de ZIG ligt bij de Verloskundige Samenwerkings Verbanden (VSV’s).

Stapeling van medische én niet-medische risico’s veroorzaken verschillen in perinatale uitkomsten. Armoede en achterstand hebben een substantieel effect op de gezondheid en welzijn van zwangere vrouwen en hun (ongeboren) kinderen. Dat vraagt naar meer samenwerking tussen de geboortezorg en het sociale domein voor vrouwen die naast medische ook psychosociale zorg nodig hebben: sociale verloskunde.

Het percentage inleidingen van de baring verschilt sterk tussen VSV’s. Het is onbekend welke factoren bijdragen aan het ontstaan van deze praktijkvariatie en in welke mate deze variatie ongewenst is.

Armoede en achterstand hebben een substantieel effect op de zwangerschapsuitkomsten voor moeder en kind. Dit effect lijkt zwaarder te wegen bij Nederlandse vrouwen zonder migratieachtergrond. Juist in Groningen en Zuid-Limburg is vaker sprake van deze combinatie: zwangere vrouwen zonder migratieachtergrond en armoede.